وبسایت رسمی ابوالقاسم کریمی

متن کامل قرآن_ترجمه قرآن_سوره:۳۶_۳۷_۳۸_۳۹_۴۰

یس. (۱)

(و به آنها مى‏گویند:) جدا شوید امروز اى گنهکاران! (۵۹)

آیا با شما عهد نکردم اى فرزندان آدم که شیطان را نپرستید، که او براى شما دشمن آشکارى است؟! (۶۰)

و اینکه مرا بپرستید که راه مستقیم این است؟! (۶۱)

او گروه زیادى از شما را گمراه کرد، آیا اندیشه نکردید؟! (۶۲)

این همان دوزخى است که به شما وعده داده مى‏شد! (۶۳)

امروز وارد آن شوید و به خاطر کفرى که داشتید به آتش آن بسوزید! (۶۴)

امروز بر دهانشان مهر مى‏نهیم، و دستهایشان با ما سخن مى‏گویند و پاهایشان کارهایى را که انجام مى‏دادند شهادت مى‏دهند! (۶۵)

و اگر بخواهیم چشمانشان را محو کنیم؛ سپس براى عبور از راه، مى‏خواهند بر یکدیگر پیشى بگیرند، اما چگونه مى‏توانند ببینند؟! (۶۶)

و اگر بخواهیم آنها را در جاى خود مسخ مى‏کنیم (و به مجسمه‏هایى بى‏روح مبدل مى‏سازیم) تا نتوانند راه خود را ادامه دهند یا به عقب برگردند! (۶۷)

هر کس را طول عمر دهیم، در آفرینش واژگونه‏اش مى‏کنیم (و به ناتوانى کودکى باز مى‏گردانیم) ؛ آیا اندیشه نمى‏کنند؟! (۶۸)

ما هرگز شعر به او ( پیامبر) نیاموختیم، و شایسته او نیست (شاعر باشد)؛ این (کتاب آسمانى) فقط ذکر و قرآن مبین است! (۶۹)

تا افرادى را که زنده‏اند بیم دهد (و بر کافران اتمام حجت شود) و فرمان عذاب بر آنان مسلم گردد! (۷۰)

آیا ندیدند که‏از آنچه با قدرت خود به عمل آورده‏ایم چهارپایانى براى آنان آفریدیم که آنان مالک آن هستند؟! (۷۱)

و آنها را رام ایشان ساختیم، هم مرکب آنان از آن است و هم از آن تغذیه مى‏کنند؛ (۷۲)

و براى آنان بهره‏هاى دیگرى در آن (حیوانات) است و نوشیدنیهائى گوارا؛ آیا با این حال شکرگزارى نمى‏کنند؟! (۷۳)

آنان غیر از خدا معبودانى براى خویش برگزیدند به این امید که یارى شوند! (۷۴)

ولى آنها قادر به یارى ایشان نیستند، و این (عبادت‏کنندگان در قیامت) لشکرى براى آنها خواهند بود که در آتش دوزخ احضار مى‏شوند! (۷۵)

پس سخنانشان تو را غمگین نسازد، ما آنچه را پنهان مى‏دارند و آنچه را آشکار مى‏کنند مى‏دانیم! (۷۶)

آیا انسان نمى‏داند که ما او را از نطفه‏اى بى‏ارزش آفریدیم؟! و او (چنان صاحب قدرت و شعور و نطق شد که) به مخاصمه آشکار (با ما) برخاست! (۷۷)

و براى ما مثالى زد و آفرینش خود را فراموش کرد و گفت: «چه کسى این استخوانها را زنده مى‏کند در حالى که پوسیده است؟!» (۷۸)

بگو: «همان کسى آن را زنده مى‏کند که نخستین بار آن را آفرید؛ و او به هر مخلوقى داناست! (۷۹)

همان کسى که براى شما از درخت سبز، آتش آفرید و شما بوسیله آن، آتش مى‏افروزید!» (۸۰)

آیا کسى که آسمانها و زمین را آفرید، نمى‏تواند همانند آنان ( انسانهاى خاک شده) را بیافریند؟ ! آرى (مى‏تواند)، و او آفریدگار داناست! (۸۱)

فرمان او چنین است که هرگاه چیزى را اراده کند، تنها به آن مى‏گوید: «موجود باش!»، آن نیز بى‏درنگ موجود مى‏شود! (۸۲)

پس منزه است خداوندى که مالکیت و حاکمیت همه چیز در دست اوست؛ و شما را به سوى او بازمى‏گردانند! (۸۳)
***
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

سوگند به (فرشتگان) صف ‏کشیده (و منظم) (۱)

و به نهى‏کنندگان و (بازدارندگان) (۲)

و تلاوت‏کنندگان پیاپى آیات الهى… (۳)

که معبود شما یگانه است؛ (۴)

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آنهاست، و پروردگار مشرقها! (۵)

ما آسمان نزدیک ( پایین) را با ستارگان آراستیم، (۶)

تا آن را از هر شیطان خبیثى حفظ کنیم! (۷)

آنها نمى‏توانند به (سخنان) فرشتگان عالم بالا گوش فرادهند، (و هرگاه چنین کنند) از هر سو هدف قرارمى‏گیرند! (۸)

آنها به شدت به عقب رانده مى‏شوند؛ و براى آنان مجازاتى دائم است! (۹)

مگر آنها که در لحظه‏اى کوتاه براى استراق سمع به آسمان نزدیک شوند، که «شهاب ثاقب س‏ذللّه آنها را تعقیب مى‏کند! (۱۰)

از آنان بپرس: «آیا آفرینش (و معاد) آنان سخت‏تر است یا آفرینش فرشتگان (و آسمانها و زمین)؟! ما آنان را از گل چسبنده‏اى آفریدیم! (۱۱)

تو از انکارشان تعجب مى‏کنى، ولى آنها مسخره مى‏کنند! (۱۲)

و هنگامى که به آنان تذکر داده شود، هرگز متذکر نمى‏شوند! (۱۳)

و هنگامى که معجزه‏اى را ببینند، دیگران را نیز به استهزا دعوت‏مى‏کنند! (۱۴)

و مى‏گویند: «این فقط سحرى آشکار است! (۱۵)

آیا هنگامى که ما مردیم و به خاک و استخوان مبدل شدیم، بار دیگر برانگیخته خواهیم شد؟! (۱۶)

یا پدران نخستین ما (بازمى‏گردند)؟!» (۱۷)

بگو: «آرى، همه شما زنده مى‏شوید در حالى که خوار و کوچک خواهید بود! (۱۸)

تنها یک صیحه عظیم واقع مى‏شود، ناگهان همه (از قبرها برمى‏خیزند و) نگاه مى‏کنند! (۱۹)

و مى‏گویند: «اى واى بر ما، این روز جزاست!» (۲۰)

(آرى) این همان روز جدایى (حق از باطل) است که شما آن را تکذیب مى‏کردید! (۲۱)

(در این هنگام به فرشتگان دستور داده مى‏شود:) ظالمان و همردیفانشان و آنچه را مى‏پرستیدند… (۲۲)

(آرى آنچه را) جز خدا مى‏پرستیدند جمع کنید و بسوى راه دوزخ هدایتشان کنید! (۲۳)

آنها را نگهدارید که باید بازپرسى شوند! (۲۴)

شما را چه شده که از هم یارى نمى‏طلبید؟! (۲۵)

ولى آنان در آن روز تسلیم قدرت خداوندند! (۲۶)

(و در این حال) رو به یکدیگر کرده و از هم مى‏پرسند… (۲۷)

گروهى (مى‏گویند: «شما رهبران گمراهى بودید که به ظاهر) از طریق خیرخواهى و نیکى وارد شدید اما جز فریب چیزى در کارتان نبود)!» (۲۸)

(آنها در جواب) مى‏گویند: «شما خودتان اهل ایمان نبودید (تقصیر ما چیست)؟! (۲۹)

ما هیچ گونه سلطه‏اى بر شما نداشتیم، بلکه شما خود قومى طغیانگر بودید! (۳۰)

اکنون فرمان پروردگارمان بر همه ما مسلم شده، و همگى از عذاب او مى‏چشیم! (۳۱)

ما شما را گمراه کردیم، همان گونه که خود گمراه بودیم! (۳۲)

(آرى) همه آنها ( پیشوایان و پیروان گمراه) در آن روز در عذاب الهى مشترکند! (۳۳)

ما این گونه با مجرمان رفتار مى‏کنیم! (۳۴)

چرا که وقتى به آنها گفته مى‏شد: «معبودى جز خدا وجود ندارد»، تکبر و سرکشى مى‏کردند… (۳۵)

و پیوسته مى‏گفتند: «آیا ما معبودان خود را بخاطر شاعرى دیوانه رها کنیم؟!» (۳۶)

چنین نیست، او حق را آورده و پیامبران پیشین را تصدیق کرده است! (۳۷)

اما شما (مستکبران کوردل) بطور مسلم عذاب دردناک (الهى) را خواهید چشید! (۳۸)

و جز به آنچه انجام مى‏دادید کیفر داده نمى‏شوید، (۳۹)

جز بندگان مخلص خدا (که از این کیفرها برکنارند)! (۴۰)

براى آنان ( بندگان مخلص) روزى معین و ویژه‏اى است، (۴۱)

میوه‏ها(ى گوناگون پر ارزش)، و آنها گرامى داشته مى‏شوند… (۴۲)

در باغهاى پر نعمت بهشت؛ (۴۳)

در حالى که بر تختها رو به روى یکدیگر تکیه زده‏اند، (۴۴)

و گرداگردشان قدحهاى لبریز از شراب طهور را مى‏گردانند؛ (۴۵)

شرابى سفید و درخشنده، و لذتبخش براى نوشندگان؛ (۴۶)

شرابى که نه در آن مایه تباهى عقل است و نه از آن مست مى‏شوند! (۴۷)

و نزد آنها همسرانى زیبا چشم است که جز به شوهران خود عشق نمى‏ورزند. (۴۸)

گویى از (لطافت و سفیدى) همچون تخم‏مرغهایى هستند که (در زیر بال و پر مرغ) پنهان مانده (و دست انسانى هرگز آن را لمس نکرده است)! (۴۹)

(در حالى که آنها غرق گفتگو هستند) بعضى رو به بعضى دیگر کرده مى‏پرسند… (۵۰)

کسى از آنها مى‏گوید: «من همنشینى داشتم… (۵۱)

که پیوسته مى‏گفت: آیا (به راستى) تو این سخن را باور کرده‏اى… (۵۲)

که وقتى ما مردیم و به خاک و استخوان مبدل شدیم، (بار دیگر) زنده مى‏شویم و جزا داده خواهیم شد؟!» (۵۳)

(سپس) مى‏گوید: «آیا شما مى‏توانید از او خبرى بگیرید؟» (۵۴)

اینجاست که نگاهى مى‏کند، ناگهان او را در میان دوزخ مى‏بیند. (۵۵)

مى‏گوید:«به خدا سوگند نزدیک بود مرا (نیز) به هلاکت بکشانى! (۵۶)

و اگر نعمت پروردگارم نبود، من نیز از احضارشدگان (در دوزخ) بودم! (۵۷)

(سپس به یاران خود مى‏گوید: اى دوستان!) آیا ما هرگز نمى‏میریم (و در بهشت جاودانه خواهیم بود)، (۵۸)

و جز همان مرگ اول، مرگى به سراغ ما نخواهد آمد، و ما هرگز عذاب نخواهیم شد. (۵۹)

راستى این همان پیروزى بزرگ است! (۶۰)

آرى، براى مثل این، باید عمل‏کنندگان عمل کنند! (۶۱)

آیا این (نعمتهاى جاویدان بهشتى) بهتر است یا درخت (نفرت‏انگیز) زقوم؟! (۶۲)

ما آن را مایه درد و رنج ظالمان قرار دادیم! (۶۳)

آن درختى است که از قعر جهنم مى‏روید! (۶۴)

شکوفه آن مانند سرهاى شیاطین است! (۶۵)

آنها ( مجرمان) از آن مى‏خورند و شکمها را از آن پر مى‏کنند! (۶۶)

سپس روى آن آب داغ متعفنى مى‏نوشند! (۶۷)

سپس بازگشت آنها به سوى جهنم است! (۶۸)

چرا که آنها پدران خود را گمراه یافتند، (۶۹)

با این حال به سرعت بدنبال آنان کشانده مى‏شوند! (۷۰)

و قبل از آنها بیشتر پیشینیان (نیز) گمراه شدند! (۷۱)

ما در میان آنها انذارکنندگانى فرستادیم، (۷۲)

ولى بنگر عاقبت انذارشوندگان چگونه بود! (۷۳)

مگر بندگان مخلص خدا! (۷۴)

و نوح، ما را خواند (و ما دعاى او را اجابت کردیم)؛ و چه خوب اجابت کننده‏اى هستیم! (۷۵)

و او و خاندانش را از اندوه بزرگ رهایى بخشیدیم، (۷۶)

و فرزندانش را همان بازماندگان (روى زمین) قرار دادیم، (۷۷)

و نام نیک او را در میان امتهاى بعد باقى نهادیم. (۷۸)

سلام بر نوح در میان جهانیان باد! (۷۹)

ما این گونه نیکوکاران را پاداش مى‏دهیم! (۸۰)

چرا که او از بندگان باایمان ما بود! (۸۱)

سپس دیگران ( دشمنان او) را غرق کردیم! (۸۲)

و از پیروان او ابراهیم بود؛ (۸۳)

(به خاطر بیاور) هنگامى را که با قلب سلیم به پیشگاه پروردگارش آمد؛ (۸۴)

هنگامى که به پدر و قومش گفت: «اینها چیست که مى‏پرستید؟! (۸۵)

آیا غیر از خدا به سراغ این معبودان دروغین مى‏روید؟! (۸۶)

شما درباره پروردگار عالمیان چه گمان مى‏برید؟! (۸۷)

(سپس) نگاهى به ستارگان افکند… (۸۸)

و گفت: «من بیمارم (و با شما به مراسم جشن نمى‏آیم)!» (۸۹)

آنها از او روى برتافته و به او پشت کردند (و بسرعت دور شدند.) (۹۰)

(او وارد بتخانه شد) مخفیانه نگاهى به معبودانشان کرد و از روى تمسخر گفت: «چرا (از این غذاها) نمى‏خورید؟! (۹۱)

(اصلا) چرا سخن نمى‏گویید؟!» (۹۲)

سپس بسوى آنها رفت و ضربه‏اى محکم با دست راست بر پیکر آنها فرود آورد (و جز بت بزرگ، همه را درهم شکست). (۹۳)

آنها با سرعت به او روى آوردند. (۹۴)

گفت: «آیا چیزى را مى‏پرستید که با دست خود مى‏تراشید؟! (۹۵)

با اینکه خداوند هم شما را آفریده و هم بتهایى که مى‏سازید!» (۹۶)

(بت‏پرستان) گفتند: «بناى مرتفعى براى او بسازید و او را در جهنمى از آتش بیفکنید!» (۹۷)

آنها طرحى براى نابودى ابراهیم ریخته بودند، ولى ما آنان را پست و مغلوب ساختیم! (۹۸)

(او از این مهلکه بسلامت بیرون آمد) و گفت: «من به سوى پروردگارم مى‏روم، او مرا هدایت خواهد کرد! (۹۹)

پروردگارا! به من از صالحان ( فرزندان صالح) ببخش!» (۱۰۰)

ما او ( ابراهیم) را به نوجوانى بردبار و صبور بشارت دادیم! (۱۰۱)

هنگامى که با او به مقام سعى و کوشش رسید، گفت: «پسرم! من در خواب دیدم که تو را ذبح مى‏کنم، نظر تو چیست؟» گفت‏«پدرم! هر چه دستور دارى اجرا کن، به خواست خدا مرا از صابران خواهى یافت!» (۱۰۲)

هنگامى که هر دو تسلیم شدند و ابراهیم جبین او را بر خاک نهاد… (۱۰۳)

او را ندا دادیم که: «اى ابراهیم! (۱۰۴)

آن رؤیا را تحقق بخشیدى (و به ماموریت خود عمل کردى)!» ما این گونه، نیکوکاران را جزا مى‏دهیم! (۱۰۵)

این مسلما همان امتحان آشکار است! (۱۰۶)

ما ذبح عظیمى را فداى او کردیم، (۱۰۷)

و نام نیک او را در امتهاى بعد باقى نهادیم! (۱۰۸)

سلام بر ابراهیم! (۱۰۹)

این گونه نیکوکاران را پاداش مى‏دهیم! (۱۱۰)

او از بندگان باایمان ما است! (۱۱۱)

ما او را به اسحاق -پیامبرى از شایستگان- بشارت دادیم! (۱۱۲)

ما به او و اسحاق برکت دادیم؛ و از دودمان آن دو، افرادى بودند نیکوکار و افرادى آشکارا به خود ستم کردند! (۱۱۳)

ما به موسى و هارون نعمت بخشیدیم! (۱۱۴)

و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ نجات دادیم! (۱۱۵)

و آنها را یارى کردیم تا بر دشمنان خود پیروز شدند! (۱۱۶)

ما به آن دو، کتاب روشنگر دادیم، (۱۱۷)

و هر دو را به راه راست هدایت (خداپرستی) کردیم (۱۱۸)

و نام نیکشان را در اقوام بعد باقى گذاردیم! (۱۱۹)

سلام بر موسى و هارون! (۱۲۰)

ما این گونه نیکوکاران را پاداش مى‏دهیم! (۱۲۱)

آن دو از بندگان مؤمن ما بودند! (۱۲۲)

و الیاس از رسولان (ما) بود! (۱۲۳)

به خاطر بیاور هنگامى را که به قومش گفت: «آیا تقوا پیشه نمى‏کنید؟! (۱۲۴)

آیا بت «بعل‏» را مى‏خوانید و بهترین آفریدگارها را رها مى‏سازید؟! (۱۲۵)

خدایى که پروردگار شما و پروردگار نیاکان شماست!» (۱۲۶)

اما آنها او را تکذیب کردند؛ ولى به یقین همگى (در دادگاه عدل الهى) احضار مى‏شوند! (۱۲۷)

مگر بندگان مخلص خدا! (۱۲۸)

ما نام نیک او را در میان امتهاى بعد باقى گذاردیم! (۱۲۹)

سلام بر الیاسین! (۱۳۰)

ما این گونه نیکوکاران را پاداش مى‏دهیم! (۱۳۱)

او از بندگان مؤمن ما است! (۱۳۲)

و لوط از رسولان (ما) است! (۱۳۳)

و به خاطر بیاور زمانى را که او و خاندانش را همگى نجات دادیم، (۱۳۴)

مگر پیرزنى که از بازماندگان بود (و به سرنوشت آنان گرفتار شد)! (۱۳۵)

سپس بقیه را نابود کردیم! (۱۳۶)

و شما پیوسته صبحگاهان از کنار (ویرانه‏هاى شهرهاى) آنها مى‏گذرید… (۱۳۷)

و (همچنین) شبانگاه؛ آیا نمى‏اندیشید؟! (۱۳۸)

و یونس از رسولان (ما) است! (۱۳۹)

به خاطر بیاور زمانى را که به سوى کشتى پر (از جمعیت و بار) فرار کرد. (۱۴۰)

و با آنها قرعه افکند، (و قرعه به نام او افتاد و) مغلوب شد! (۱۴۱)

(او را به دریا افکندند) و ماهى عظیمى او را بلعید، در حالى که مستحق سرزنش بود! (۱۴۲)

و اگر او از تسبیح‏کنندگان نبود… (۱۴۳)

تا روز قیامت در شکم ماهى مى‏ماند! (۱۴۴)

(به هر حال ما او را رهایى بخشیدیم و) او را در یک سرزمین خشک خالى از گیاه افکندیم در حالى که بیمار بود! (۱۴۵)

و بوته کدوئى بر او رویاندیم (تا در سایه برگهاى پهن و مرطوبش آرامش یابد)! (۱۴۶)

و او را به سوى جمعیت یکصد هزار نفرى -یا بیشتر- فرستادیم! (۱۴۷)

آنها ایمان آوردند، از این رو تا مدت معلومى آنان را از مواهب زندگى بهره‏مند ساختیم! (۱۴۸)

از آنان بپرس: آیا پروردگارت دخترانى دارد و پسران از آن آنهاست؟! (۱۴۹)

آیا ما فرشتگان را مؤنث آفریدیم و آنها ناظر بودند؟! (۱۵۰)

دانید آنها با این تهمت بزرگشان مى‏گویند: (۱۵۱)

«خداوند فرزند آورده!» ولى آنها به یقین دروغ مى‏گویند! (۱۵۲)

آیا دختران را بر پسران ترجیح داده است؟! (۱۵۳)

شما را چه شده است؟! چگونه حکم مى‏کنید؟! (هیچ مى‏فهمید چه مى‏گویید؟!) (۱۵۴)

آیا متذکر نمى‏شوید؟! (۱۵۵)

یا شما دلیل روشنى در این باره دارید؟ (۱۵۶)

کتابتان را بیاورید اگر راست مى‏گویید! (۱۵۷)

آنها ( مشرکان) میان او ( خداوند) و جن، (خویشاوندى و) نسبتى قائل شدند؛ در حالى که جنیان بخوبى مى‏دانند که این بت‏پرستان در دادگاه الهى احضار مى‏شوند! (۱۵۸)

منزه است خداوند از آنچه توصیف مى‏کنند، (۱۵۹)

مگر بندگان مخلص خدا! (۱۶۰)

شما و آنچه را پرستش مى‏کنید، (۱۶۱)

هرگز نمى‏توانید کسى را (با آن) فریب دهید، (۱۶۲)

مگر آنها که در آتش دوزخ وارد مى‏شوند! (۱۶۳)

و هیچ یک از ما نیست جز آنکه مقام معلومى دارد؛ (۱۶۴)

و ما همگى (براى اطاعت فرمان خداوند) به صف ایستاده‏ایم؛ (۱۶۵)

و ما همه تسبیح‏گوى او هستیم! (۱۶۶)

آنها پیوسته مى‏گفتند: (۱۶۷)

«اگر یکى از کتابهاى پیشینیان نزد ما بود، (۱۶۸)

به یقین، ما بندگان مخلص خدا بودیم!» (۱۶۹)

(اما هنگامى که این کتاب بزرگ آسمانى بر آنها نازل شد،) به آن کافر شدند؛ ولى بزودى (نتیجه کار خود را) خواهند دانست! (۱۷۰)

وعده قطعى ما براى بندگان فرستاده ما از پیش مسلم شده… (۱۷۱)

که آنان یارى شدگانند، (۱۷۲)

و لشکر ما پیروزند! (۱۷۳)

از آنها ( کافران) روى بگردان تا زمان معینى (که فرمان جهاد فرارسد)! (۱۷۴)

و وضع آنها را بنگر (چه بى‏محتواست) اما بزودى (نتیجه اعمال خود را) مى‏بینند! (۱۷۵)

آیا آنها براى عذاب ما شتاب مى‏کنند؟! (۱۷۶)

اما هنگامى که عذاب ما در آستانه خانه‏هایشان فرود آید، انذارشدگان صبحگاه بدى خواهند داشت! (۱۷۷)

از آنان روى بگردان تا زمان معینى! (۱۷۸)

و وضع کارشان را ببین؛ آنها نیز به زودى (نتیجه اعمال خود را) مى‏بینند! (۱۷۹)